24 STYCZNIA 1965
Skończyła pani jeść?
Niczego pani nie tknęła.
Panie i panowie, witamy w Paryżu.
Jacques Mercier.
Jak minął lot, pani Cohen?
Dobrze.
Jesteśmy w samą porę.
Już na nas czekają.
Konferencja prasowa odbędzie się dzisiejszego wieczora,
po spotkaniu w moim biurze.
Nadio,
jeśli mogę pani w czymś pomóc...
Dziękujemy.
SYRYJSKA AMBASADA W PARYŻU FRANCJA
Na pewno pani tego chce?
Państwa paszporty.
Dan Peleg i Nadia Cohen, do Ambasadora.
To niemożliwe. Ambasadora dziś nie ma.
Jak to? Byliśmy umówieni.
Powiedziano nam, że możemy przyjść. To niedopuszczalne.
Ja się tym zajmę, Dan.
Przebyliśmy szmat drogi z Izraela, żeby spotkać się z Ambasadorem.
Nadio.
Kim pani jest?
Nazywam się Nadia Cohen.
Mojego męża aresztowano za szpiegostwo.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
5 MIESIĘCY WCZEŚNIEJ
Dzień dobry.
Cześć.
Przywitajcie się.
Nie słyszycie?
Przywiozłem wam szwajcarską czekoladę.
- Chodź. - Podejdź.
Chcesz czekoladę?
Iris, podejdź.
Chcesz?
Pamiętasz mnie?
Ale wyrosłaś.
Mamusiu, ten pan przypomina tatę.
Bo to jest tata, skarbie.
Przepompownia zmieni kierunek przepływu rzek Hasbani i Banjas.
Wtedy Morze Galilejskie wyschnie.
A więc...
na co my czekamy?
Dobrze, rozumiem, że się zgadzamy.
Jak najszybciej przedstawcie mi plan.
Nie wiemy, ile ludzi jest wtajemniczonych w ten projekt.
Zwłaszcza cywilów.
- Danie. - Proszę posłuchać.
Shallal to ściśle tajny projekt.
Syryjczycy sprowadzili nawet budowniczych z Arabii Saudyjskiej.
Niewielu cywilów o tym wie.
Al-Hafez osobiście wyznał to 88.
Do czego zmierzasz?
Jeśli zaatakujemy Shallal,
to Agent 88 będzie podejrzanym numer jeden.
Shallal to zagrożenie egzystencjalne dla Izraela.
Sprowadzi na nas niebezpieczeństwo.
Atak z powietrza to zagrożenie dla naszego agenta.
Jeśli zaatakujemy Shallal, nie możemy go tam odesłać.
- Co ty pleciesz? - Wykonał swoją pracę.
Przeszedł wszelkie oczekiwania.
Sprowadźmy go do domu.
Mamy okazję
posiadać Wiceministra Obrony w syryjskim rządzie.
To okazja, która już nigdy więcej się nam nie trafi.
Rozumiem.
Nie chodzi tutaj tylko o was obu.
On ma tam wrócić.
To ważniejsze niż my wszyscy.
To zbyt duża okazja.
Korzyści z posiadania Wiceministra Obrony w Syrii
są większe niż ryzyko, że agent zostanie złapany.
Przeprowadźmy atak w taki sposób, żeby go nie podejrzewano.
Zaatakujcie, gdy już wróci do Syrii i przyjmie stanowisko.
Możemy również pozwolić Syryjczykom na kilka zwycięstw,
żeby wzmocnić jego wizerunek.
Kto to?
Ktoś, kto nie powinien się odzywać.
Ale ma rację.
Odpowiedziałem:
„Wolałbyś, żebym to ja pilotował samolot?”.
Opowiedz nam o Rzymie.
Na lodówce mam pocztówki, które stamtąd przysłałeś.
Pokazuję je każdemu, kto do mnie przychodzi.
Naprawdę, potwierdzam.
Mój syn...
światowy człowiek.
To jedno z najpiękniejszych miast na całym świecie.
Mieszkałeś tam w hotelu?
Tak,
zatrzymałem się w przepięknym hotelu,
- w najnowocześniejszym budynku. - Jak się nazywał?
Zapomniałem.
Wyleciało mi z głowy.
- Jedzenie jest przepyszne. - Wspaniałe.
- Dziękuję. - Co ci się najbardziej podobało?
- Gdzie? - W Rzymie.
Wszystko było piękne.
Koloseum, jeśli miałbym wybrać.
Jest bardzo okazałe.
Stojąc obok czujesz się taki malutki.
Co jeszcze?
Oprócz Koloseum?
Nie każdy z nas ma szansę tyle podróżować.
Chcemy posłuchać.
Zgadzam się.
Daj mu spokój, Maurice. Co w ciebie wstąpiło?
Dopiero wrócił.
Gdzie jest kuszari?
Zjemy je, czy będzie się marnowało w kuchni?
Już podaję.
Pomogę ci.
Co mnie ominęło?
Zmieniłeś wreszcie samochód?
Wal się, Eli.
Wybacz.
Nie wiem, co mu się stało. Porozmawiam z nim.
Nie. Ja pójdę.
To pewnie drobiazg.
Matko.
Wszystko gra.
Co jest? Dziwnie się zachowujesz.
Martwię się o ciebie.
Hej.
Koniec tej gierki.
Co?
- O co ci chodzi? - Wszystko wiem.
Wiem.
Mam ci mówić per „Agent 88”?
Kilka tygodni temu zastępowałem syryjskiego analityka.
„N” dostała maszynę?
Bzdury opowiadasz.
Daj już spokój, Eli!
Rozmawiasz ze mną.
Zaopatruję Ministerstwo Obrony.
Jeżdżę po świecie i kupuję meble biurowe,
nic niebezpiecznego, więc cokolwiek sobie ubzdurałeś,
- jesteś w błędzie. - Nie.
Wrócimy do środka
i zjesz to, co przygotowała Nadia.
Proszę.
Nie wracaj tam, Eli.
Zrezygnuj.
Dzisiaj.
Dla swojego dobra.
Dla dobra swoich dzieci.
Jeśli coś ci się stanie,
to będzie koniec twojej rodziny.
Ona cały dzień spędziła przy garach w kuchni.
Usiądźmy przynajmniej razem,
jak rodzina.
Proszę, Maurice.
Dziękuję.
- Halo. - Maurice, mój brat, on wie.
Mów wolniej, Eli.
Co się stało?
Maurice,
mój brat, on wie.
Przypadkiem odebrał mój komunikat.
Ktoś w biurze
zastąpił analityka moim bratem.
Jak możecie być tacy niekompetentni?
To ja tam siedzę
- i ryzykuję wszystko... - Powiedział komuś?
Nie o to chodzi.
Musimy się upewnić. Ja się tym zajmę.
Myślicie, że mało mam stresu? Tak?
Nie możecie odwalić swojej roboty?
Zajmę się tym. Obiecuję.
Musisz odpocząć, bo jesteś wyczerpany.
- Powinieneś... - Naprawcie to!
Jak to, kurwa, możliwe?
Nie wiem, ale się dowiem.
Wszystko gra?
Tak.
O co chodziło?
Musiałem zadzwonić do pracy. Nie chcę o tym mówić.
- Czemu jesteś taki zły? - Nie jestem.
Od kiedy palisz?
Od niedawna.
Chodzi o tę kłótnię z Mauricem?
O co się pokłóciliście?
Wcale się nie pokłóciliśmy.
Mam dość tego, że trzeba przechodzić przez ulicę
albo iść do sąsiadów, żeby skorzystać z cudzego telefonu.
Powinnaś mieć swój własny.
Po tym wszystkim, co robię dla tego kraju
mogliby przynajmniej zaopiekować się moją rodziną, gdy mnie nie ma.
To ma być cena za twoją nieobecność?
- Telefon? - Każdy ma swój telefon
i telewizor.
A jeśli zechcę obejrzeć mecz?
To są podstawowe rzeczy, Nadi.
W moim mieszkaniu
mam jedno i drugie. Ty też powinnaś.
Nie mieszkasz w hotelach?
Co?
Mówisz, że masz telefon w swoim mieszkaniu.
Mam na myśli hotele.
W hotelach, w których mieszkam
są lepsze warunki niż w moim własnym domu.
Ja mam fajne rzeczy i chcę, żebyś ty też je posiadała.
Nie chcę, żebyś była gdzieś w tyle.
Mam sześć garniturów
i drogie zegarki.
A tamtejsi ludzie mnie kochają!
- Podziwiają mnie! - O czym ty mówisz?
Co robisz jutro rano?
Ten telewizor jest za duży.
Możemy go zwrócić.
Nie zmieści się w drzwiach.
To kupię większe.
Jest idealny.
Zbyt drogi.
Po to pracuję.
Co?
Wiele osiągnąłeś odkąd przestałeś tu pracować.
Jestem z ciebie dumna.
Macie paragony na te rzeczy?
Słucham?
Proszę o paragony i wasze dokumenty.
Po co panu one?
Przecież zapłaciliśmy.
Nie musimy niczego pokazywać.
- Zdarzają się kradzieże. - Wypraszam sobie.
Nazywa mnie pan złodziejem?
Myśli pan, że mnie nie stać?
Tego nie powiedział. Pokaż dokumenty.
Słuchaj pan żonki.
Żonki?
Ma pan natychmiast przeprosić najpierw ją,
a później mnie.
Za kogo się pan uważa?
- Jest pan nikim! - Co ty wyprawiasz?
- Uspokój się i stań z boku. - Zabieraj te łapy.
- Inaczej... - Co?
Zabieraj te łapy, mówię.
- Zostawcie mnie! - Dokąd go zabieracie?
- Zabierajcie łapy! - Stój!
- Już! - Dajcie mi spokój!
- Zostawcie! - Dokąd idziecie?
Przestańcie!
Rozmawiałem z szefem sklepu i policjantami, których zaatakowałeś.
Ja nie...
Nikogo nie zaatakowałem. Szykanowali mnie.
- Nieważne, nie będzie skarg. - Broniłem się.
- Rozumieją. - Dzięki.
- Dobrze, że zadzwoniłeś. - Rozumieją?
Co rozumieją?
Co w ciebie wstąpiło?
Zwykli ludzie się tak nie zachowują.
Zdarza się, Nadio.
Eli jest pewnie przepracowany.
I tyle.
On po prostu potrzebuje odpoczynku.
To się zdarza.
Naprawdę?
Tym, którzy kupują meble dla Ministerstwa Obrony?
Nie jestem głupia.
- Nadio, proszę... - Porozmawiajmy szczerze, choć raz.
Cała nasza trójka. Zróbmy to wreszcie.
Porozmawiajmy o tym, czym zajmuje się mój mąż.
Jeśli któryś z was powie,
że Eli kupuje meble, to dostanie w pysk.
Gdzie kupiłeś tę maszynę do szycia?
Skąd ona jest?
Wszystko będzie dobrze, obiecuję.
- On potrzebuje czasu... - Gdzie ją kupiłeś?
- W Gali... - Ani mi się waż!
Mamroczesz przez sen.
Czasami wykrzykujesz nazwiska.
Kim jest Mazi?
Nie mów mi, że to kolega z Paryża.
Kim jest Saliha?
Ona nie kupi naszej bajeczki.
Coś wymyślimy.
Jest zbyt inteligentna na kłamstwa.
Powiedzmy jej prawdę.
Prawda jest gorsza, niż może sobie wyobrazić.
Może powiemy, że jesteś w bardziej przyjaznym kraju arabskim.
Wszystko w porządku?
Zmieniłem się.
Gdy pierwszy raz stałem się Kamelem, to była gra.
Wiedziałem, jak się zachowuję,
jaki mam akcent,
jaką posturę,
wszystko.
Ciągle myślałem o Nadii.
Te koszmary, o których ona wspomniała,
nie są nawet moje, tylko Kamela.
Zdjęcie ubrań już nie działa.
Nie mogę przestać nim być.
Udaję, że jestem sobą.
Potrzebujesz więcej odpoczynku.
Te zmiany są bardzo trudne,
a ty je przechodzisz już od dawna.
Będziesz pamiętał, kim jesteś.
Obiecuję ci to.
A jeśli ja nie chcę?
Czego nie chcesz?
Posłuchaj.
Kamel nie istnieje.
Tamto życie nie istnieje.
Nie jesteś niezwyciężony
i ciebie też mogą podejrzewać.
Mazi, Seif i Al-Ard to nie twoi kumple.
Nie jesteś Kamelem Aminem Taabetem, tylko Elim Cohenem.
Musisz o tym zawsze pamiętać.
Rozumiesz?
Biuro...
Nie zdecydowano jeszcze o terminach, ale niedługo tam wracasz.
Wtedy Shallal zostanie zaatakowany,
a ty przyjmiesz stanowisko ministerialne.
Musisz być bardzo ostrożny.
Nie możesz dać się zmylić.
Przeprosisz też Salihę.
Pogodzicie się, bo potrzebujesz przykrywki.
Musisz się ustatkować.
Za stary jesteś na singla.
Nie chcemy, żeby z tego żartowano.
Jeśli przyjmę to stanowisko,
to jak długo...
Jak długo tam jeszcze zostanę?
Na razie spędzaj czas z żoną.
Co?
Jesteś miłością mojego życia. Chcę, żebyś o tym wiedziała.
Jesteś miłością mojego życia.
Cokolwiek się stanie,
pamiętaj o tym.
Ja to wiem, Eli.
Musisz być ze mną szczery.
Rozmawiaj ze mną.
Moje ręce...
czuję, jakby płonęły.
Słucham?
Dlaczego?
Jeśli tam wrócę...
boję się.
Odmów.
Powiedz nie.
Nie zgódź się na to, czego oni chcą.
Zostań.
Zostań, proszę.
Gotowy, Kamelu?
Do widzenia.
DWA TYGODNIE PÓŹNIEJ
Czemu tam tak stoisz, jak kołek w płocie?
To twoje przyjęcie powitalne.
Jak się miewasz?
Generale.
- Co słychać? - Kiedy wróciłeś?
Kilka dni temu.
Jak było w Zurychu?
Cóż...
Na bogato i nudno, jak z tobą.
A więc...
nie krępuj się.
Wszyscy chcemy wiedzieć. Co mu odpowiesz?
Siedzę obok kolejnego Wiceministra Obrony?
Pragnę wszem i wobec ogłosić,
że po długim zastanowieniu...
chciałbym się napić whisky z wodą sodową i lodem.
Kelner.
A co do drugiej sprawy,
powiem mu na osobności. Prezydent dowie się jako pierwszy.
Rozumiem.
Słuchaj, Kamelu,
Prezydentowi przydadzą się dobre wieści.
Szczególnie po tym zamieszaniu ze szpiegami.
Potrzeba mu zaufanych ludzi.
Kim oni byli? Jak ich złapano?
Wojskowi oficerowie wysokiego szczebla.
Suidani coś podejrzewał i zaprowadzili go aż do amerykańskiej ambasady.
W biały dzień.
Spotkali się z agentem CIA, Walterem Snowdenem.
Amerykanie go jakoś wyciągnęli, ale...
O co chodzi?
To już trzeci raz odkąd wróciłem.
To już nie to samo miasto, Kamelu.
Jak dokładny jest ten sprzęt?
Upewnił się pan, żeby w okolicy nie było prądu.
Jest więc bardzo dokładny.
Słaby sygnał.
Jedź na północ w kierunku Abu Rummaneh.
Dwie minuty od Abu Rummaneh.
Wyłączyć zasilanie w dzielnicy.
KRAJ POSTAWIONY W STAN GOTOWOŚCI
ARESZTOWANO DWÓCH SZPIEGÓW
ZOSTANĄ ZABICI
W PRZYSZŁYM MIESIĄCU
ATAK NA SHALLAL
WKRÓTCE
Nielegalny sygnał na zachodzie.
Jedziemy.
Zniknął.
Tak.
Dziękuję.
Samoloty już lecą.
Siedem minut.
Jest uważany za bohatera.
Przebywa teraz w Jordanii, ale niedługo wróci do Syrii.
Czytałem o tym Jasirze Arafacie i o jego Organizacji Wyzwolenia Palestyny.
Co go sprowadza?
Znowu ta wasza polityka.
Odkąd zostałeś prezydentem tylko o niej mowa.
To prawda.
Tęsknię za zabawą.
Saliho...
Uważaj z nim.
Nie pozwól, żeby zmienił się w mojego męża.
Ta rozmowa jest fascynująca.
Mówcie dalej, proszę.
Zgodziłem się finansować wojskowy oddział
tej organizacji, Al-Fatah.
Arafat będzie u nas szkolił swoich partyzantów,
żeby infiiltrowali i siali postrach wśród Syjonistów.
Trochę terroru rozwścieczy Izrael,
ale nie dostaną wsparcia ze świata, a nas za to nie obwinią.
Bardzo sprytne.
Dokonamy wspólnie wielkich rzeczy, Kamelu.
Wznieśmy toast.
Za mojego prezydenta
i nowego Wiceministra Obrony.
I za moją przyszłą żonę.
Za żony.
Co to? Na ziemię!
Na ziemię!
Tędy, panie Prezydencie.
Za mną.
Panie Prezydencie.
Shallal.
SHALLAL ZNISZCZONY
MIASTO W STANIE NAJWYŻSZEJ GOTOWOŚCI
Szybciej!
WOJSKA SĄ OBECNE
WSZĘDZIE
088 PRZESTAŃ NADAWAĆ TRANSMISJĘ
A niech to!
ARAFAT JEST GOTOWY
ŻEBY
ZACZĄĆ DZIAŁAĆ
Jedziemy do Suidaniego.
Nadasz wiadomość
do swoich przyjaciół.
Powiesz im...
że gra
jest skończona.
Jakobie!
Ja to zrobię.
Sophie, idź z siostrą do domu.
Natychmiast.
Muszę coś pani powiedzieć.
Ani słowa.
Niech to!
Jesteś pewien?
W stu procentach?
A może...
- To jakiś błąd. - Przyłapaliśmy go.
Minęło tyle czasu.
Tyle lat!
Jak mu się udało nas oszukać?
Od samego początku pana ostrzegałem.
Znajdź wszystkich, którzy byli w to zamieszani.
Słyszysz?
Wszystkich!
Nie wiedziałem.
Ty i twoi kumple jedliście mu z ręki.
Pieprzyliście się u niego.
To wy mu pomogliście, nie ja.
Eli Cohen, znany w Syrii
jako Kamel Amin Taabet
nawiązał bliską relację
z najwyższymi przedstawicielami rządu i wojska w Syrii.
Niektórzy sugerują, że był przyjacielem i doradcą Prezydenta Syrii,
Amina Al-Hafeza.
Jacques Mercier, prawnik specjalizujący się w prawach człowieka
reprezentuje rodzinę Cohena i oficjalnie poprosił o ułaskawienie.
Według ekspertów szanse na ułaskawienie
są bliskie zera.
Do tej pory aresztowano 500 osób zamieszanych w...
Zabierzcie go.
Nie chcę go tutaj. Zabierajcie, już!
Hej.
Rozmawiałem z Jakobem.
Premier upoważnił nas do zawarcia wszelkich możliwych paktów.
Zrobimy wszystko, żeby Eli wrócił.
- Wiem, że to... - Czytał pan dzisiejsze gazety?
Libańskie?
Irackie?
Egipskie?
Wszystkie wyśmiewają Al-Hafeza.
Piszą w nich, że Eli nabił Syrię w butelkę.
Oni go zamordują.
Gotowi?
Dziękuję za przybycie.
Nazywam się Jacques Mercier. Specjalizuję się w prawach człowieka.
Reprezentuję panią Cohen i jej rodzinę.
Pani Cohen zatrudniła mnie po to,
żebym bronił zażądał uwolnienia jej męża,
Eliego Cohena,
który został aresztowany w Syrii.
Jak było w Damaszku?
Chcę rozmawiać z Premierem Izraela.
Dziękuję.
Halo.
Rabin Endebbo?
- Tak. - Proszę za mną.
Dzwonił żabojad?
Tak.
Dziękuję, że pan przyszedł mimo późnej pory.
Mówi George Seif, Radio Damaszek.
Kilka minut temu nasz drogi Prezydent, Amin Al-Hafez,
poprosił o wygłoszenie komunikatu.
Syjoński szpieg, Eli Cohen,
znany w Syrii jako Kamel Amin Taabet,
został oskarżony o zdradę.
W związku z tym nasz drogi Prezydent
podjął decyzję o jego dzisiejszej egzekucji na Placu Marjeh.
Nie!
A teraz się podpisz.
Biedaku,
nie wiesz, jak się nazywasz.
Nie mamy dużo czasu. Podpisz, proszę, swój list.
18 MAJA 1965 COHENA PUBLICZNIE POWIESZONO NA PLACU MARJEH W DAMASZKU.
JEGO CIAŁO BYŁO WYSTAWIONE NA POKAZ PRZEZ 6 GODZIN.
DWA LATA PO JEGO ŚMIERCI, PODCZAS WOJNY SZEŚCIODNIOWEJ,
EUKALIPTUSY POSADZONE NAD SYRYJSKIMI BUNKRAMI
ZOSTAŁY WYKORZYSTANE JAKO ZNACZNIKI PRZEZ WOJSKO IZRAELSKIE,
KTÓRE ZAJĘŁO WZGÓRZA GOLAN W DWA DNI.
CIAŁO COHENA DO TEJ PORY NIE WRÓCIŁO DO IZRAELA,
A MINĘŁY JUŻ 54 LATA OD JEGO ŚMIERCI.
SYRYJCZYCY NIE CHCĄ WYDAĆ RODZINIE JEGO SZCZĄTKÓW.
NADIA NIGDY NIE WYSZŁA PONOWNIE ZA MĄŻ.
NADIA COHEN DO DZIŚ PRZEWODNICZY KAMPANII
MAJĄCEJ DO CELU SPROWADZENIE CIAŁA ELIEGO DO IZRAELA.
- To jest... - Dzień dobry.
Dziękuję za przybycie.
Proszę usiąść.
Wie pan, kim jesteśmy?
Napisy: Agata Martelińska